หนทางรอดเมื่อเผชิญหนากับมัจจุราช ขอตอนรับสูเที่ยวบินอันเปนปฐมฤกษ

posted on 08 Oct 2007 18:20 by stonezoup in Bin

ถาพูดถึงคําวา "ลูกเรือ" ไมวาเพื่อนๆ จะปฏิบัติหนาที่อยูกับสายการบิน ใดก็ตามเราคงจะไมตองแนะนําตัวกันมาก เพราะ Cabin Crew เรานั้น ไดเริ่มทักทายทําความรูจักกับเพื่อนๆ ลูกเรือมากอนหนาหลายเดือนหลาย ฉบับแลวในรูปแบบของจุลสารที่ทยอยกํานัลแดเพื่อนๆ แตถาทานผูอาน เปนผูสนใจในแวดวงการบินพาณิชย เปนชางซอมเครื่องบิน เปนนักบิน

หรือเปนผูประกอบวิชาชีพเกี่ยวของกับอุตสาหกรรมการบิน และประชาชน รวมทั้งนองๆ นิสิต นักศึกษา เราขอเรียนแนะนําตัวของเราดวยความ จริงใจวา นิตยสารที่อยูในมือของทานขณะนี้เหมาะสมกับทุกคนครับ แม กรอบของชื่อนิตยสารดูเหมือนจะกําหนดอยูที่ขอบขายของลูกเรือ แตจริงๆ แลวนั้นเนื้อหาสาระตางๆ จะครอบคลุมไปถึงชนทุกเพศทุกวัย เพราะ ปจจุบันธุรกิจการบินมิใชเรื่องไกลตัวเราอีกตอไป คําวา Cabin ก็คือ หอง โดยสาร ซึ่งปจจุบันคนไทยเราจํานวนหลายลานคนตอปที่เดินทาง ผาน เขามาใน Cabin หรือหองโดยสารของเครื่องบิน ดังนั้นสาระรอบรูเรื่องราว ตางๆ ใน Cabin Crew ของเราจะตองไมทําใหทานผูอานผิดหวัง สราง ความรูสึกแปลกแยกและโดดเดี่ยว เราสัญญาและตั้งใจมั่นวาสาระบันเทิง

ทุกสิ่งที่เราจะทยอยคัดสรรมาจะตองเปนประโยชนกับทุกคนที่ตัดสินใจเลือก Cabin Crew เปนเพื่อน อุตสาหกรรมการบินเปนสิ่งที่นาสนใจและนาทึ่ง มี สิ่งตางๆ อัดแนน ซอนเรนอยูมากมาย อุตสาหกรรมการบินเกี่ยวของกับ ศาสตรหลายแขนง โดยเฉพาะวิชาชีพลูกเรือ ซึ่งเราไมอยากใหสาธารณชน เรียกวา "พนักงานตอนรับฯ" ซึ่งเปนการมองวิชาชีพนี้อยางไรมิติกันเกินไป วิชาชีพลูกเรือมีมากกวาอัตลักษณของคนที่แตงกาย ดวยเครื่องแบบอาภรณ ที่สวยงาม ตองเปนคนยิ้มสวย บุคลิกดี รักการเดินทางและรักที่จะพบปะ ผูคน

ในความเปนจริงแลวลูกเรือจะตองมีความรอบรูในศาสตรแขนงใหญ หลายศาสตรมารวมกันไมวาจะเปนความรูทางดานนิรภัยการบิน เวชศาสตร การบิน จิตวิทยา การเขาใจในการทํางานเปนทีม และการปฐมพยาบาล ยังไมนับรวมถึงความรูพื้นฐานของการใชภาษา รอบรูเรื่องอาหารและ เครื่องดื่มของผูคนหลายทวีป เขาใจขั้นตอนรวมถึงมารยาทของขั้นตอนการ ใหบริการ ฯลฯ

หัวขอของเรื่องราวที่เราจะนําเสนอในฉบับนี้อาจฟงดูนากลัวสําหรับ นิตยสาร Cabin Crew ฉบับที่เปดตัวสูทานผูอานทั่วไปเปนปฐมฤกษ แตเมื่อพิจารณาถึงเหตุการณตางๆ รอบขางในทุกวันนี้ ภัยการกอการราย นับวันแตจะรุนแรง โหดราย และไมเลือกกลุมเปาหมายอีกตอไป ภัยการ กอการรายคืบคลานเขาใกลตัวเรา เขาใกลสมาชิกครอบครัวอันเปนที่รัก ของเรามากขึ้นทุกวัน จะไมเปนการดีกวาหรือถาเรามีการเตรียมพรอม วางแผนลวงหนาเพื่อเผชิญกับเหตุการณวิกฤต สาระจากบทความนี้มิได มาจากประสบการณของใครคนหนึ่ง แตเปนผลจากการเก็บขอมูลจาก ผูเชี่ยวชาญ จากแพทยและผูที่คร่ําหวอดกับผูประสบภัย รวมถึงผูที่รอด ชีวิตจากมหันตภัยตางๆ แลวถูกนํามารวมไว แลวนํามาวิเคราะหหา ขอสรุปจนเปนแนวทางที่สามารถนําไปปฏิบัติไดทั้งลูกเรือและบุคคลทุก สาขาวิชาชีพหรือแมแตการดํารงชีวิตประจําวันของเราทุกคน

เมื่อเครื่องบินของสายการบินยูไนเต็ดที่ถูกปลนยึดโดยกลุมผูกอการราย ชนเขากับตึกอันเปนที่ทํางานของ แพม แลงลี่ย ในเหตุการณอันนา สยดสยอง 9/11 แพมรูสึกงงและไมเขาใจกับเหตุการณที่เกิดขึ้นตรงหนา เธอ จากชั้นที่ 73 อันเปนสํานักงานที่เธอทํางานอยูเธอไดยินเสียงระเบิด กึกกองตามมาดวยการโยนตัวของทั้งตึกเอนไปทางทิศใต และดูราวกับวา ตึกทั้งตึกกําลังพังถลมลงในไมชา เธอไมเคยพบประสบการณที่นากลัว เชนนี้มากอน แมครั้งหนึ่งเธออาจจะประสบเหตุมากอนหนาเมื่อป 1993 หลังจากตึกที่เธอทํางานถูกวางระเบิดและเธอติดอยูในลิฟท แตเหตุการณ คราวนี้ชางรุนแรงและนากลัวกวา แรงระเบิดสงใหเทาของเธอลอยขึ้น จากพื้นจนเธอตองยื่นมือทั้งสองควาไปยึดเกาะขอบโตะทํางาน แพม ตะโกนออกมาอยางลืมตัว "มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" คุณอาจจะคิดตอไปวา เมื่อเจอเขากับบทโหดนี้เขาให แพม แลงลี่ย จะตองรีบรุดออกจากที่ ทํางานของเธอทันทีดวยสัญชาติญาณการเอาตัวรอด แตตรงกันขามเธอ กับคิดวา "ทุกสิ่งทุกอยางจะเรียบรอย ไมตองเปนหวง" ความคิดนี้กลับ ผุดขึ้นมาในสมองของเธอแทน

ฉากในละครฉากหนึ่งที่เคยผานตาทานผูอานมาบางเมื่อตัวละครคนหนึ่ง รับรูถึงขาวการจากไปของคนที่ตนรัก สิ่งแรกคือ การปฏิเสธตอขาวที่ไดรับ วาไมเปนความจริง เราอาจจะคิดวาเปนสิ่งที่เปนไปไมได แตแทที่จริงแลว มันขุดกนบึ้งออกมาจิตใจที่แทจริงของคนทุกคน ไมวาจะเปนเหตุการณ เลวรายรูปแบบใดก็ตาม เรือเดินสมุทรกําลังลม พายุเฮริเคนถลมเมือง เครื่องบินกําลังจะตก หรือตึกกําลังพังทลาย มนุษยสวนมากที่กําลังเผชิญ กับสิ่งเลวรายเหลานี้กําลังตกอยูในชวงภวังคจิตที่เรียกวา ตั้งใจที่จะ ปฏิเสธเหตุการณที่เกิดขึ้นตรงหนา หรือจะเรียกวาอาการช็อกก็ได โชคดี ของแพมที่หนึ่งในเพื่อนรวมงานของเธอคิดไปทางตรงกันขาม "ฉันถูก กระชากออกจากภวังคเมื่อไดยินเสียงคนคนหนึ่งตะโกนวา รีบออกไป จากตึกนี้!" แมเวลาจะผานลวงเลยมาหลายปแลวแตแพมยังนึกถึงเหตุการณ วันนั้นเสมอวา เธอกําลังจะอยูในอาการช็อกนานตอไปเทาใด ถาไมมีใคร สักคนตะโกนอะไรขึ้นมา?

วันนั้นเสมอวา เธอกําลังจะอยูในอาการช็อกนานตอไปเทาใด ถาไมมีใคร สักคนตะโกนอะไรขึ้นมา?
ผูประสบภัยในตึกเวิลดเทรดสวนมากที่เสียชีวิตโดยแทบปราศจาก โอกาสหนีรอดเพราะพวกเขาทํางานอยูในชั้นที่อยูเหนือจุดที่เครื่องบิน เขาพุงชนปะทะ พวกเขาจึงไมมีทางหนีรอดลงมาได หลังจากเกิด เหตุการณอันสยดสยอง แตในสวนของผูรอดชีวิตในชั้นถัดลงมา ผู เชี่ยวชาญเริ่มที่จะศึกษาถึงพฤติกรรมของกลุมคนพวกนี้อยางละเอียด จากการศึกษาและหาคาเฉลี่ยหลังเกิดเหตุ ผูรอดตายในตึกตางรอคอย อยูถึง 6 นาที กอนที่พวกเขาจะเริ่มตัดสินใจที่จะออกจากที่ทํางาน และ มุงหนาไปที่บันไดหนีไฟ จากการสัมภาษณผูรอดชีวิตประมาณ 900 คน เปนที่นาแปลก โดยเฉพาะผูที่ทํางานอยูในตึกที่เครื่องบินลําที่สองยังไม พุงเขาชน ถึงแมพวกเขาจะเห็นภาพโศกนาฏกรรมอยูตรงหนาของตึก หลังแรก พวกเขาไดกลิ่นของการลุกไหมของน้ํามันเชื้อเพลิง รวมไปถึง เสียงรองตะโกนใหรีบออกจากตัวตึก แตหลายคนกลับนั่งโทรศัพทถึงญาติ พี่นอง หลายคนเฝาเก็บของเขาใสโตะทํางานและอีกกลุมตัวอยางเกือบ พันคนทําสิ่งที่ไมนาเชื่อคือ รอคอยที่จะปดเครื่องคอมพิวเตอร

นักวิทยาศาสตรตางพยายามคนคิดวาจะทําอยางไรใหกลุมคนจํานวน มากลี้ภัยออกจากที่เกิดเหตุใหเร็วที่สุด วิศวกรไดออกแบบสัญลักษณตางๆ ออกมามากมาย ทั้งเปนปาย ทั้งที่มีแสง ทั้งเปนจุดแสงไฟกระพริบเปน ระยะ และทั้งที่มีเสียง เพื่อนําทางและสรางแรงจูงใจในการหลบลี้หนีภัย

แตจากการประเมินวิเคราะหจากเหตุการณฉุกเฉินจริงที่เกิดขึ้น พบวา กลุมคนไมวาจะมีวัยขนาดไหน จะมีวุฒิภาวะเทาใดก็ตาม เมื่อเกิด เหตุการณฉุกเฉินที่จําเปนตองเอาชีวิตรอด เมื่อพวกเขารวมกันเปนกลุม ใหญพวกเขาจะไมตางอะไรไปจากเด็กชั้นอนุบาลที่รอคอยเพียงคําสั่งที่ สั้นและงายเทานั้น สิ่งที่พบเห็นบอยก็คือ กลุมคนเหลานี้จะเดินชาๆ รวม กันเหมือนกับคนที่เดินละเมอในขณะหลับอยู

แพม แลงลี่ย ตื่นจากภวังคหลังจากเสียงตะโกนของเพื่อนเธอใหหนี เอาชีวิตรอด สิ่งแรกที่เธอทําคือ ความหากระเปาใสสตางคจากนั้นเธอเริ่ม ออกเดินเปนวงกลม "ฉันพยายามมองหาบางสิ่งบางอยางที่พอจะหยิบ ฉวยไปได" มีผูทยอยออกจากตึกถึง 15,410 คนแตแตละคนใชเวลาชา มากสําหรับการเอาชีวิตรอด โดยเฉลี่ยผูรอดชีวิตจะผานแตละชั้นของ ตึกทางบันไดหนีไฟเปนเวลารวมหลายนาที สําหรับแพม แลงลี่ย แลว เธอใชเวลากวาชั่วโมงสําหรับการลงบันไดจากชั้นที่เธอทํางาน "ฉันพบวา ตัวเองกลับไมเรงรีบอะไรเลย" ทั้งที่เสียงอื้ออึงดังไปทั่ว "แตฉันเหมือน กับไมไดยินเสียงอะไรเลย" การลี้ภัยในอัตราที่แพมกําลังทําอยูในขณะ ที่ตัวตึกมีผูคนอยูเต็มคือ 32,000 คนจะตองใชเวลาไมต่ํากวาสี่ชั่วโมง ในการอพยพคนออกจากตึกทั้งหมด และถาเปนวันที่เครื่องบินชนจนถึง เวลาที่ตึกถลมลงมาจะมีผูเสียชีวิตถึง 14,000 คนรวมทั้งตัวแพมเองดวย

edit @ 2 Nov 2007 14:22:17 by stonezoup

edit @ 2 Nov 2007 15:26:35 by ด้วยความกระแดะ