เกรียนอยากเป็นแอร์ ภาค 2
posted on 25 Jan 2008 10:48 by stonezoup in DiscoveryChannel, Hitz
ความเดิมจากภาคที่แล้ว...
ไปอ่านเอาเองนะพ่อ
คุณ HellHound มาเม้นไว้ว่า
เกรียนอยากเป็นแอร์เพราะ "อยากมีสามีฝรั่ง" โดยอ้างอิงจากพวกหนังสือที่แอร์มาเขียนด่า นินทากันเองตามแผงหนังสือ
นั่นแน่.. ตามตามข่าวคราววงการนี้ด้วยนะน่ะ ไม่ธรรมดานะเรา
เกรียนพวกนี้จะนึกอยากมีสามีฝรั่งหรือเปล่า อันนี้ไม่มีหลักฐานปรากฎแน่ชัด แต่ที่ป๋าเคยเห็นมาคือ
เกรียนพวกนี้มันหวัง "กัปตัน" แน่ๆ
ไม่รู้จะไปติดอกติดใจอะไรกับกัปตันเกรียนๆ พวกนี้ ทั้งพูดจาก็ไม่รู้เรื่อง พูดแทบจะเป็นภาษาคนอยู่แล้ว
ถามจริงเวลาพวกเรานั่งเครื่องบิน แล้วได้ยินเสียงกัปตันประกาศ เคยฟังมันรู้เรื่องมั้ย ไม่รู้งึมงัมอะไรของมันอยู่ในคอ
"@#!!$#$#@@#"
ช่างผิดกับเกรียนแอร์อย่างลิบลับ
สำเนียง "ฝรั่งห๊า" น้ำลายกระเด็นท่วมหัวผู้โดยสาร สำเนียงดีเว่อร์ๆ
ทำไมแอร์เกรียนถึงอยากมีสามีเป็นกัปตัน คำถามระดับชาติอย่างนี้ แทบจะต้องยกให้เป็นวาระแห่งชาติ ยังไงฝากสหภาพว่างงาน (สหภาพแรงงานว่างงานของการบินเทย ที่ทำทุกอย่างที่ได้เงิน และได้คะแนนเสียง) ช่วยทีนะครับ
เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความรักครับ ความรัก(เงิน)ล้วนๆ ไม่มีเจตนาอื่นซ่อนเร้น
สาบานให้เงินทับเดี๊ยนตายสิเอ้า!!!
งกเงิ๊กที่ไหนไม่มี๊!!!
เห็นแก่เงินอาไร๊ ชั้นรวยอยู่แล๊ว
มันเป็นเรื่องของการทำงานบนที่สูงครับ ออกซิเจนน้อย ทำให้พวกเธอสายตาพร่ามัว และรสนิยมผันแปร มองเห็นกัปตันเกรียน หัวล้าน ผมบาง พุงพลุ้ย มันเท่ห์สุดๆ แถมสมองชา ประสาทการตอบสนองช้ากว่าปกติ คือกว่าจะรู้ตัวว่ามันมีเมีย 8 ลูก 15 ก็ตอนเสร็จมันไปเรียบร้อยแล้ว
ไม่ได้โง่ ไม่ได้งกนะ มันเบลอ
มันคือความรักล้วนๆ
(เห็นใจพวกเธอ เถิดนะครับ ที่ระดับความสูง 70,000 ฟิตนั้นมันหาความสุขยากจริง)
ความลำเค็ญของเธอยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้นะครับ
มันยังมีมากกว่านั้น
ที่ป๋าไม่เข้าใจก็คือ
ทำไมแอร์เกรียนมักจะมีพ่อแม่ที่ไม่ทำมาหากินอะไร นอกจากเกาะลูกกิน
เรื่องนี้ป๋าก็ดั๊นกระแดะไปเจอะเจออีกเหมือนกัน
ลูกสาวสอบเป็นแอร์ได้ พ่อแม่ลาออกจากงานเลย
ไอ้พ่อบอก
"ที่ลาออกเพราะอยากจะมีเวลาขับรถไปรับ-ส่งลูก...กลัวลูกเหนื่อย... ลูกกลับดึกกลับดื่นขับรถเองมันอันตุราย"
ส่วนแม่ก็บอกว่า
"ที่แม่ลาออก ก็เพราะจะได้มีเวลาดูแลเอาใจใส่เรื่องอาหารการกินให้เค้า.. เห็นเค้าเหนื่อยแล้วแม่ก็เห็นใจ..."
ทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้คิดอะไร เพื่อเห็นแก่ความสุขของลูก พ่อกับแม่ขอกันคนละหมื่นห้าเท่านั้นเอง นะลูกนะ (ตอนทำงานได้เงินเดือนหกพัน)
น่าอิจฉาเธอนะครับ ครอบครัวแสนสุข โชคดีจังที่เกิดมามีพ่อแม่ที่เอาใจใส่มากขนาดนี้
ลืมบอกไปครับ พ่อกับแม่มันอยู่อุดรครับ ส่วนลูกทำงานอยู่กรุงเทพ
(แล้วมันจะไปเอาใจใส่ลูกตอนไหนว่ะน่ะ)
นังแอร์เกรียนก็ต้องทำงานก้มหน้าบินหัวทิ่มหัวตำหัวนมดำไปตามเรื่องตามราว
แต่เธอก็ไม่ท้อนะครับ เธอ"สู้เพื่อแม่" ไม่มีปริปากบ่น
แม้จะเิริ่มหมุนเงินไม่ทัน ก็ไม่บ่น
ค่าเครื่องสำอางค์แพง ก็ไม่บ่น
ค่ารถก็ต้องผ่อน ไม่บ่นครับ
ค่าผ่อนบ้านก็ต้องจ่าย ก็ไม่บ่นครับ
ได้ผัว ผัวก็เสือกยังไม่ทำงานอีก เกาะกรูกินอีกคน ไม่บ่นครับ
เอ๊า... ดันเสือกมีลูกอีก
ลูกก็ต้องเรียนนานาชาติ ไม่ ไม่บ่นครับ
เฟอร์นิเจอร์ออฟชั่นก็ต้องมี ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ ไม่ได้ๆ เดี๋ยวโดนครหา หาว่าเป็นแอร์รากหญ้า
ไม่บ่นครับ เธอไม่บ่น เธอด่ากราดเลย
ด่าด้วยอนุภาพแห่งความรัก "รักแห่งสยาม"
ชีวิตแอร์เกรียนอย่างเธอช่างลำเค็ญจริงๆ ครับพี่น้อง
.
.
.
สำหรับคนที่ไม่เคยลดตัวลงไปสนใจข่าวสารการละคร
เลยไม่รู้ว่าเนื้อเรื่อง "สงครามนางฟ้า" เป็นอย่างไร
ไม่ต้องเสียใจ มาเดี๋ยวป๋าจะเล่าให้ฟัง
ละครเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องของ "ริน" สาวสวยอดีตคนขับรถสิบล้อ ที่เดินทางเข้ามาฝึกเป็น "แอร์" ของสายการบิน มะละแหม่งแอร์ไลน์
ในการฝึกอบรมอันหนักหน่วง ราวกับการฝึกนาวิกโยธิน เธอต้องซิทอัพ วิดพื้น แบกเรือยางวิ่งลงทะเล เข็นเครื่องบินขึ้นภูเขา
ทำให้รินได้รู้จักและสนิทกับ "หนุ่ย" ว่าที่สจ๊วตหนุ่มอดีตแมงดาคุมซ่อง และ "กิ๊บ" สาวน้อยจอมเจ้าชู้ฉายาสาวน้อยร้อยกิ๊ก
รินได้รู้จักกับสองคนนี้ เพราะไอ้สองคนนี้มันมักจะกินแรงเพื่อนในการฝึกอยู่เสมอ แต่ถึงกระนั้น ด้วยความที่เป็นนางเอกของเธอ เธอจึงมีเมตตาผิดมนุษย์มนา มากกว่าใครๆ ในเรื่อง
และก็ตามฟอร์มอีกเช่นกัน ที่เธอจะต้องสวยโด่ดเด่นมาก(กว่าปัญญา) จนทำให้เธอได้รับเลือกเป็นตัวแทนของรุ่นในการทำกิจกรรมต่างๆ เสมอ ๆ ไม่ว่าจะเป็น การแข่งขันแย่งผัวชาวบ้านสี่คูณร้อย กับแอร์สายการบินอื่น
หรือการแข่งขันนินทานายลับหลังผลัดผสม
หรือการยกหางตัวเองคลีนแอนด์เจอร์ก
จนเพื่อนร่วมรุ่นบางคนแอบหมั่นไส้ ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ นางเอกค่าตัวแพงต้องโดนกดดัน
โดยเฉพาะ "หน่อย" แอร์โฮสเตสอดีตแม่ค้าปากตลาด ที่มีผลสอบดีเยี่ยมเป็นที่ 1 ของรุ่น ที่เคยผ่ายแบรนด์ซัมเมอร์แคมป์มาแล้ว หน่อยอิจฉาที่รินมีความสวยแบบไม่ปรึกษาใคร นอกจากจะมีกล้ามโต เธอยังมีขนหน้าแข้งดกกว่าเพื่อนร่วมรุ่น
หน่อยทนไม่ได้จึงหาโอกาสแกล้งวางระเบิดเผาขนหน้าแข้งรินอยู่เสมอๆ
เป็นเ-ี้ยไรเนี่ย จะไปอิจฉาเขาทำไม ทำงานไปซี๊
เมื่อการฝึกอบรมจบสิ้นลงทุกคนต่างแยกย้ายกันไปด่าผู้โดยสาร
รินกับหนุ่ยได้ทำงานด้วยกัน ทั้งสองต้องเจอกับ "จี๊ด" เพอร์เซอร์จอมเฮี้ยบ อดีตอาจารย์ฝ่่ายปกครองแชมป์เฆี่ยนนักเรียนหลังลาย 3 สมัยซ้อน
แต่ด้วยความน่ารัก แอ็บแบ๊ว ปัญญาอ่อนประกอบกับความมีน้ำอดน้ำทนของริน ซึ่งเธอคิดเสมอว่า ก่อนหน้านี้ขับสิบล้อลำบากกว่านี้หลายเท่านัก และความฉลาดเก่งกาจของหนุ่ย ที่อาศัยความปลิ้นปล้อน ตลบแตลงเป็นที่หนึ่ง ตั้งแต่สมัยเป็นแมงดา ทำให้ทั้งคู่เอาชนะใจจี๊ดได้
วันหนึ่งรินได้พบกับอิน นักบินที่ 2 ด้วยความบังเอิญ อินหลงรักรินตั้งแต่แรกเห็นขนหน้าแข้งอันพริ้วไสวของเธอ หลังจากวันนั้น รินมักจะได้รับของขวัญน่ารักๆ อาทิ ไดร์เป่าขนหน้าแข้ง, ที่ดัดขนหน้าแข้ง ส่งมาให้ที่ทำงานเสมอ โดยที่รินก็ไม่รู้ว่ามาจากใคร "เอ๊..ใครน้าส่งมาให้เรา"
ชีวิตรันทดของรินจะดำเนินต่อไปอย่างไร? โปรดสละเวลาอันมีค่าของท่านไปดูผู้หญิงตบกัน
ขอได้รับความขอบคุณและความรำคาญจาก ด้วยความกระแดะ
*หมายเหตุ: ถูกถอนโฆษณาเพราะใช้วาจาไม่สุภาพ (เอ้า..ซวยเลยตู)
ปล. น้องๆ ที่รักอาชีพนี้อย่างจริงจังครับ วันไหนที่เหนื่อย เบื่องาน เบื่อผู้โดยสารขึ้นมา กรุณานึกถึงวันที่น้องๆ พยายามปีนป่ายขึ้นไปให้ได้ทำอาชีพนี้กันนะครับ อย่าทำตัวเป็นแอร์เกรียนเด็ดขาดมันน่ารังเกียจนะจะบอกให้ ใครจะแก่ ใครจะเกรียนก็ช่างมัน ปล่อยๆ มันไป เดี๋ยวมันก็ตาย สร้างสังคมใหม่ที่น่าอยู่แบบพอเพียงกันดีกว่าครับ (โอ้โห..เท่ห์จริงๆ ว่ะกรู)
แบบนี้โฆษณาเลยหายหมดเลย แต่ผมว่า เรตติ้งดีนะ ทำไมไม่มีโฆษณา เอ๊ะ หรือมี โฆษณาแฝงแบบไม่รู้ตัว
)
#1 By book on 2008-01-27 19:29