Chairit Imjaroen PHOTOGRAPHY

ความเดิมจากชาติที่แล้ว

กระเซอะกระเซิง ระเหเร่ร่อน แบบสมองกลวงๆ ไปได้สักพัก (อันที่จริง ช่วงนั้นก็พยายามกู้ความมั่นใจกลับคืนมาอยู่เหมือนกัน แต่เครดิตไม่ดี เลยกู้ไม่ผ่าน)
กลับไปเริ่มต้นใหม่ ด้วยการไปหยุดยืนเปิดนิตยสารตามแผงของหนังสือ (ตกงานครับทั่น.. ต้องประหยัดงบ) เอาว่ะ เคยได้งานก็เพราะเปิดหาเอาตามแผงหนังสือเนี่ยแหละ ครั้งนี้มันก็ต้องได้บ้างแหละ ก็พยายามแวะแผงเปิดหนังสือหางานด้วยความหวังเต็มเปี่ยมอยู่อย่างนั้น (แต่แปลกที่ผมกลับไม่เคยคิดจะเปิดหางานในนิตยสารหางานเลยสักครั้ง) ผ่านไปได้เกือบเดือน ปริมาณความหวังเริ่มลดลงเหมือนปริมาณน้ำฝนในทุ่งกุลาร้องไห้

ในระหว่างที่ลุ้นใจเต้นตึ้กตั้กว่าจะเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่าย เป็นค่าห้อง ค่านู่น ค่านี่ ก็ไปเปิดเจอว่าร้านแยกสีแห่งหนึ่งในซอยศาลาแดง กำลังต้องการพนักงานที่สามารถใช้เครื่องคอมพ์ได้ทั้งแม็คและพีซี

แทบจะฉีกหน้ากระดาษนั้นออกมาจากนิตยสาร งานนี้ต้องเป็นของกรู... กระเหี้ยนกระหือรือ ไปสมัครงานราวกับคนบ้า ทั้งที่พีซีใช้ได้นิดหน่อย แม็คใช้ไม่เป็นเลย ออกแนวลืมๆ ไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยไปลงเรียนเครื่องแม็ค แต่ตอนนั้นไม่สนแล้ว อยากได้งานทำแล้วว้อยยยยย...

ณ ร้านแยกสีซอยศาลาแดง (บอกไปจะรู้จักเหรอว่าเขาชื่อ อัลฟ่าปริ้นติ้ง น่าน..บอกไปก็ไม่รู้จักจริงๆ) เจ้าของอยู่พอดีกับตอนที่ไปสมัครก็ได้สัมภาษณ์
"ทำไรเป็นมั่ง"
"ใช้เครื่องแม็คได้ครับ พีซีก็ได้ครับ แต่ได้นิดหน่อยครับ ไม่ค่อยได้จับ เลยลืมๆ ไปแล้ว" ตอบไปก็ใจเต้น เขาจะเอากูมั้ยเนี่ย ทำอะไรก็ไม่ได้ ยังจะมีหน้ามาสมัคร
"ใช้โปรแกรมไรได้บ้าง" เฮียถามเนือยๆ
ก็ตอบเขาไปว่าโปรแกรมกราฟฟิกทำได้หมด แต่อย่างละนิด อย่างละหน่อย เฮียแกก็เงียบไปสักพัก
"ดูท่าทาง เราก็ทำอะไรไม่ค่อยเป็นนะ คงต้องฝึกกันอีกเยอะ ถ้าอยากจะทำงานที่นี่" เฮียมันขุดหลุมพรางไว้แล้ว รอแค่ไอ้คนหน้าโง่เดินมาตกเท่านั้นแหละ
"ไม่มีปัญหาครับ ถ้าเฮียให้โอกาส"
"งั้นพรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย" แล้วก็มีไอ้หน้าโง่เดินตกหลุมเข้าจนได้ 1 คน ถึงว่าช่วงนั้นใส่หมวกไม่ได้เลย มันติดเขา

ก็ตกลงทำงานกับเฮียทันที โดยที่ไม่ได้ถามอะไรเขาสักคำเลย

วันรุ่งขึ้นก็มาเริ่มงาน มันเป็นร้านแยกสี เป็นร้านแยกสีที่รับงานมาจากบริษัทโฆษณาใหญ่ๆ

ร้านแยกสีหมายถึง ลูกค้าส่งไฟล์งานเป็นดิจิตอลมาให้เรา เราก็ต้องแปลงมันออกเป็นฟิลม์ เป็นเพลท ก่อนส่งเข้าโรงพิมพ์ คร่าวๆ ประมาณนี้นะ

------------------------------------------------------------------------------------------------------
พักโฆษณา

นิตยสาร FLOW เปิดโอกาสในการทำงานให้กับน้องๆ หน้าตาดี ที่มีความสามารถ มีบุคลิกภาพดี มีความมั่นใจในตัวเอง และกล้าแสดงออก เพื่อก้าวสู่การเป็นนางแบบระดับมืออาชีพ โดยเขาเปิดรับสมัครน้องๆ ที่สนใจถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น
ส่งภาพขนาดไม่เกิน 150K พร้อม ชื่อ-นามสกุล, ชื่อเล่น, วันเกิด, ที่อยู่, ส่วนสูง, น้ำหนัก, สัดส่วน, อีเมล์, เบอร์ติดต่อ มาที่ dflymagazine@gmail.com

คุณสมบัติ
1. เพศ หญิง อายุ 18-25 ปี ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา
2. รับผิดชอบและมีวินัยในการทำงาน ตรงต่อเวลา ซื่อสัตย์
3. มีความมั่นใจ กล้าแสดงออก สามารถถ่ายแฟชั่นแนวเซ็กซี่ สวมชุดว่ายน้ำ 2 พีซได้
4. หน้าตาสวย หุ่นเฟิร์ม (กรุณาอย่าหลงตัวเอง ถามคนอื่นดูให้แน่ใจว่าสวยและเฟิร์มจริง อย่ามาทำตัวให้ทีมงานลำบากใจ)

ที่นี่เลยมีเครื่องคอมพ์เยอะมากทั้งแม็ค ทั้งพีซี แต่มีพนักงาน 2 คน (รวมผม) ทำให้ที่นี่มีบรรยากาศมาคุมาก คนเก่าแกมีหน้าที่พิมพ์ดีด แกจะไม่พูดกับใคร เพราะแกเกิดมาพิมพ์ พิมพ์แบบโคตรเร็ว พิมพ์เหมือนออฟฟิศไฟไหม้ และแกต้องพิมพ์งานให้เสร็จก่อนไฟจะลามมาถึงตัว ส่วนผมก็มาแทนพี่ต่ายที่กำลังจะออกไป

"เรามาใหม่ ยังทำอะไรไม่เป็น ก็รีบเรียนรู้จากต่ายเขานะ" เฮียบอกในเช้าวันแรกของการทำงาน

ผมตีซี้กับพี่ต่ายทันที เลยได้รู้ว่าพี่ต่ายทำคอมพ์เก่งขั้นเทพ เก่งมากจนโดนชวนไปทำงานที่อื่น ที่ให้เงินเดือนแพงกว่านั่นแหละ เสร็จโจรครับ ผมฝากตัวเป็นศิษย์ทันที แต่แกบอกว่างานที่นี่จะยุ่งทั้งวัน ถ้าอยากเรียนรู้แกยินดีที่จะสอนให้ แต่ต้องหลัง 4 ทุ่มไปแล้ว

คิดดูสิครับ บรรยากาศแบบนั้น ทั้งหนาว และเหงา เราเลยตกเป็นของกันและกัน ว้อย!!!..ไม่ใช่ แกก็สอนผมทำรีทัช สอนใช้โปรแกรมกราฟฟิกทุกโปรแกรม สอนเหมือนกระสือยายสาย ถ่ายวิญญาณกระสือให้หลาน มันก็เลยทำให้ผมต้องอยู่ออฟฟิศแทบจะทั้งวันทั้งคืนในเดือนแรกที่ทำงานที่นั่น ง่วงก็ง่วง ทั้งเหนื่อย ทั้งทรมาน แต่ก็มานึกว่าพี่เขาอุตสาห์ตั้งใจสอนแบบไม่มีเม้ม แล้วสิ่งที่แกสอนมันก็หาเรียนที่ไหนไม่ได้เสียด้วย เมื่อเปรียบเทียบกับไอ้ที่เสียเงินไปเรียนตามโรงเรียน มันโคตรแตกต่าง ทำให้เราอดทนเรียนอยู่กับแก จนแกลาออกไป ขอบคุณครับพี่ ผมซึ้งน้ำใจพี่จนถึงทุกวันนี้ครับ

จากที่ทำคอมพ์ไม่เป็น เดือนเดียวให้หลัง ทำได้แม้กระทั่งรีทัชภาพ (โครตเท่ห์..ตอนนั้นคนทำรีทัชเป็นมีไม่กี่คน) ซ่อมคอมพ์ทั้งแม็ค พีซี คือทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นทำตัวให้ได้เงินเดือนขึ้น สิ้นเดือน เฮียมันจ่ายเงินเดือน 6 พัน เออ..กูโง่เอง น่าจะถามมันก่อนสักคำว่าให้เงินเดือนเท่าไร

ด้วยความที่ช่วงเดือนแรก ดันกระแดะกลับช้าเนี่ยแหละ พอเดือนที่สองกลับเร็ว โดนเลย เฮียใช้สารพัดวิธีจะบีบคั้น อาทิ มาให้งานตอน 5 โมงเย็น แล้วบอกรีทัชให้เสร็จ ลูกค้าจะเอางานต้อนเช้า โห..ไฟล์งานตั้ง 500 เมก กว่าจะรีทัชเสร็จ เก้าโมงเช้า กว่าจะเสร็จ ตาโบ๋เป็นหลุมกอล์ฟ พอขอกลับไปนอนที่บ้าน เฮียบอกไม่มีคนทำแทน ให้นอนที่นี่แหละ เป็นงี้ทุกวัน จันทร์-เสาร์ สภาพตอนนั้นไม่ต่างอะไรกับแรงงานเด็กในโรงงานนรก รอดมาได้ไงว่ะเนี่ย

ช่วงนั้นถึงเงินเดือนจะน้อย (เทียบกับงานที่ทำ และเวลาที่ต้องอยู่ในที่ทำงาน) มันก็มีรายได้อื่นเข้ามาทดแทน ในเวลากลางคืนเราต้องอยู่เฝ้าออฟฟิศคนเดียวเปลี่ยวอารมณ์ ก็มักจะมีลูกค้าแวะเอางานมาให้รีทัชเป็นจ็อบๆ อยู่เสมอ ชิ้นหนึ่งก็ได้หลายบาท บางชิ้นได้เป็นหมื่น แต่ลูกค้าบอกว่าถูก เพราะถ้าส่งให้เฮีย เฮียจะบวกเพิ่มเข้าไปอีกเท่าตัว (แต่เมิงจ่ายเงินเดือนกรูหกพันเนี่ยนะ)

ช่วงนั้นเลยรายได้เยอะ อย่างหรู แต่ไม่มีเวลาใช้เงิน คนรวยอึดอัดมากครับ มีเงินแต่ไม่ได้ใช้ ทำงานแบบไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน

กระทั่งฟางเส้นสุดท้ายก็มาถึง...

โปรดติดตามตอนต่อไป

ทำไมชีวิตมันออกแนวลำเค็ญงี้ว่ะ เลิกเขียนซะดีมั้ยเนี่ย