Chairit Imjaroen PHOTOGRAPHY

ขณะที่ผมกำลังปีนป่ายต้นไม้เป็นลิงข่างอยู่ข้างสนามบาสคนเดียว ตอนช่วงพัก 10 นาที ก่อนเข้าห้องเรียนชั่วโมงที่ 3


ไอ้ฟ่าง ก็เดินตีหน้าเศร้ามาหาผม


อาการหน้าเศร้าของมัน ไม่สามารถหยุด กิจกรรมซ้อมปีนต้นงิ้ว เอ้ย!! ปีนต้นไม้ของผมได้ เพราะไม่ว่าจะเวลาไหน ไอ้ฟ่างมันก็หน้าเศร้าของมันแบบนี้ทุกที


มันถึงได้ชื่อข้าวฟ่าง ตามตัวละครเด็ก ในละครอะไรสักเรื่องที่ฉายทางช่องเจ็ด คือไอ้เด็กชื่อข้าวฟ่างในเรื่องนี้ มันจะทำหน้าตาเศร้าน่าสงสารตลอดเวลา พวกเพื่อนเลยตั้งฉายาให้มันว่า “ไอ้ฟ่าง”


มันยืนมองผมนิ่งๆ ไม่พูด ไม่จา อยู่เป็นนาทีๆ


ส่วนผมก็โหนจากกิ่งนั้น ไปกิ่งนี้ ปีนขึ้นปีนลง ห้อยหัว ไม่ได้สนใจมันสักนิด ส่วนมันก็ได้แต่จ้องเอาๆ


“ไอ้ฟ่าง เมิงเป็นเอี้ยอะไร กูไม่ใช่กายกรรมกวางเจานะเว้ย แมร่งยืนดูอยู่ได้... ก็รู้อยู่ว่ากูบ้ายอ ชอบโชว์ออฟ” ผมอดรนทนไม่ได้ เลยด่ามันไปทั้งๆ ที่ห้อยหัว “แมร่ง.. เหนื่อยนะเว้ย.. เนี่ย.. ถ้ามึงไม่มองนะ กูเลิกเล่นไปนานแล้ว” ผมค่อยๆ ปีนลงมาจากต้นไม้ หลังจากเลือดไหลลงหัวจนหน้ามืด แล้วจะห้อยหัวทำไมว่ะเนี้ย...

“กูมีเรื่องไม่สบายใจว่ะ” ไอ้ฟ่างก้มหน้าพูดเสียงอ่อย ไม่ได้สนใจเลยว่าผมกำลังหน้ามืดนั่งยองๆอยู่โคนต้นไม้
“กูแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ทำไงดีว่ะ”

“…” ผมยังหน้ามืดอยู่ครับ

“เฮ้ย!!” ไอ้ฟ่างเอาตีนเขี่ยตูดผมอย่างเอื้ออาทร

“อาไร”

“มึงได้ยินมั้ย กูบอกว่า กู แอบ ชอบ ผู้หญิง คน นึง”

“เออ.. แล้วมึงมาบอกกูทำไม” ผมหยุดคิดนิดนึง “เฮ้ยๆๆๆ ไม่เอานะเว้ย อย่ามาให้กูไปสู่ขอใครนะเว้ย กูทำไม่เป็น”

“ส้นตรีนแน่ะ.. จริงจังหน่อยดิว่ะ กูกำลังกลุ้ม”

“อ้าว.. แล้วหน้ากูมันดูเหมือนลุงหนวด (ในคอลัมน์มาลัยเสี่ยงรัก) หรือไงว่ะ ... เออใช่.. ถ้ามึงกลุ้ม ไมมึงไม่เขียนไปถามลุงหนวดอ่ะ เขาต้องช่วยมึงได้แน่ๆ”

เป็นไงครับ โคตรฉลาดเลย ผมมักจะเป็นที่พึ่งของเพื่อนได้เสมอ

ไอ้ฟ่างทำตาขวางใส่ผม ทั้งๆ ที่ตีหน้าเศร้า (มันเก่ง ตีหน้าเศร้ายังทำตาขวางได้อีก) เหมือนจะด่าอะไรผมสักอย่างอยู่ในใจ

“เออๆๆๆ จริงจังเว้ยๆ กูช่วยๆ มาๆๆ” ผมรีบกระวีกระวาด กลัวมันจะเปล่งวาจากล่าวคำนิยมชื่นชมผมเข้าให้

“แล้วเขาเป็นลูกเต้าเหล่าใคร วันเดือนปีเกิดอะไร เอาเวลาตกฟากมาด้วย” ผมทำหน้าตาขึงขัง วางมาดพ่อหมอ

“สาบานได้ ว่ามึงจริงจังแล้วใช่มั้ยเนี่ย” มันทำหน้ากึ่งเศร้า กึ่งเบื่อ ทั้งๆ ที่ตาขวาง (ใครทำแบบมันได้มั่ง โคตรเก่งเลย)

“ก็กูไม่รู้จะช่วยยังไงนี่หว่า” ผมเสียงอ่อย

“มึงอย่าเลย.. กูว่ามึงอ่ะเซียนสุด ทำซุ่ม ทำซุ่ม.. กูเห็นมึงเดินทักรุ่นพี่สาวๆ แต่ละคนน่ารักทั้งนั้น ไม่มีซ้ำหน้า จนไอ้เอี้ยหนุ่มมันหมั่นไส้ จะดักกระทืบมึงอยู่แล้ว” มันพูดเน้นเสียง ใส่อารมณ์

“เฮ้ย! มึงพูดจริงเปล่า พวกไอ้หนุ่มจะดักตืบกูเหรอ อ้าว..ซวยสิ กูไม่รู้เรื่องนะเว้ย ก็คุยเล่นเรื่อยเปื่อย” ผมออกอาการวิตก เพราะพวกไอ้หนุ่มถือว่าเป็นมาเฟียประจำชั้น แถมมันยังชอบไปจีบสาวๆ รุ่นพี่ หวังฟันเขาอีกต่างหาก วิกฤตชีวิตแล้วครับ วิกฤตกันเห็นๆ

“เฮ้ย..งั้นเดี๋ยวกูมา”

“มึงจะไปไหน” ไอ้ฟ่างคว้าคอเสื้อผมไว้

“ไปลาออก" ผมตอบ "ไม่อยากโดนกระทืบ”

“ตกลง มึงฟังเรื่องกูสักหน่อยจะได้มั้ย”

“เชิญครับพี่” เอาครับ ทนฟังมันหน่อย เดี๋ยวจะเสียศรัทธา


แล้วไอ้ฟ่างมันก็เล่าว่ามันไปแอบชอบ เด็กนักเรียนโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด หน้าตาน่ารัก นั่งรถเมล์สายเดียวกันกับมัน เจอกันตอนเลิกเรียน แต่มันก็ไม่กล้าเข้าไปคุยกับเธอ


“ทำไงดีว่ะ”

“มึงไปดักเขากี่วันแล้วล่ะ”

“เฮ้ย..ดักเอี้ยไร ไม่มี!”

“เออๆๆ ไม่ดักก็ไม่ดัก กี่วันแล้ว ไปเจอเขากี่ครั้งแล้ว”

“ครั้งเดียวเอง เมื่อวาน หลังจากแยกกะพวกมึง”

“เวรเอ๊ย เพิ่งเจอกันครั้งเดียวแท้ๆ มึงทำอย่างกะจะเป็นจะตาย กูนึกว่าพบกันมาเป็นชาติแล้ว”

“ก้อกูใจร้อนอ่ะ” มันตอบอายๆ

“จ้า พ่อกามนิตหนุ่ม เย็นนี้คุย พรุ่งนี้ปล้ำเลย เอามั้ย!!”

“เฮ้ย..มึงทำได้จริงอ่ะ” หน้าตามันหื่นมาก

“เห็นหน้าเศร้าๆ บ้ากามเหมือนกันนะมึงนี่”

“แฮะๆๆๆ” มันยิ้มอ่อยๆ “ตกลงมึงช่วยกูนะ กูอยากคุยกะเขาอ่ะ”

แล้วความคิดระดับอัจฉริยะกึ่งวิตถารของผมก็ปิ๊งขึ้นมาทันที

“เอางี้.. มึงไปหัดจีบไอ้สุวิทย์ก่อน... ” ยังไม่ทันพูดจบไอ้ฟ่างก็ทำตาโต แต่ผมยกมือปางห้ามญาติให้มันหยุด ก่อนที่จะอธิบายต่อ ว่าในความเห็นของผม ไอ้สุวิทย์เนี่ยมันเป็นกระเทย เพราะฉะนั้นมันน่าจะมีความเป็นผู้หญิง จึงเหมาะสมที่สุดในการเตรียมความพร้อมให้ไอ้ฟ่างสำหรับการจีบหญิง

“ถ้าไอ้วิทย์มันมีใจให้มึง ชอบมึงเมื่อไร แสดงว่ามึงพร้อมแล้ว” ผมตบไหล่สร้างความมั่นใจให้กับเพื่อน “มึงเชื่อกู..รับรอง” ผมทิ้งท้ายอย่างหนักแน่น


ครับ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเรามักจะเห็น ไอ้ฟ่างประกบติดกับไอ้สุวิทย์ คอยเอาอกเอาใจเสมอๆ สุวิทย์อยากได้อะไรมันจัดให้ สุวิทย์ทำเวรมันก็ช่วย

หนึ่งเดือนผ่านไป


ผมวิ่งขึ้นไปเอาของบนห้องตอนเย็นหลังเลิกเรียน เจอไอ้ฟ่างนั่งอยู่คนเดียว

“อ้าว ไอ้ฟ่าง ทำไมยังไม่กลับว่ะ” ผมพยักหน้าให้มันเป็นเชิงทักทาย ขณะที่เดินไปเอาของใต้โต๊ะ

“กูรอกลับพร้อมสุวิทย์ เขาไปห้องพักครู” แม๊ อินกับบทบาทจริงๆ มึงนี่

“เออ.. แล้วเรื่องนั้นเป็นไงว่ะ ก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว พ่อสาลิกาลิ้นทอง” ผมยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียนมัน “กูดูท่าทางสุวิทย์มันก็เหมือนจะติดๆ มึงแล้วนะ” ไม่รู้เป็นยังไงผมมองหน้าไอ้ฟ่างรู้สึกยังไงแปลกๆ พิกล “ระวังนะเว้ย เดี๋ยวมันจะชอบมึงจริงๆ ...จะยุ่งไปกันใหญ่”

“สุวิทย์เขาจะคิดยังไงกูไม่รู้นะ.. แต่กูรู้สึกว่า...” มันหยุดนิดนึง

ตาซ้ายผมเริ่มกระตุก

“กูชอบเขาว่ะ!”

“ห๊า!!!” ผมกระเด้งตัวลอยจากเก้าอี้
“เอี้ยแล้วไหมล่ะ” ผมอึ้งไปสักครู่ ทบทวนสิ่งที่ได้ยินกะหู นึกในใจ กูว่าแล้ว ทำไมมึงทำหน้าแปลกๆ เล่นเอาซะกูตากระตุก ตุ้บๆ เชียวมึง

แล้วก็เหมือนผมจะนึกอะไรได้ขึ้นมาอย่าง ว่าผมนี่หว่าเป็นคนคิดเรื่องพิเรนๆ แบบนี้ขึ้นมา
“เฮ้ย!...เรื่องนี้กูไม่เกี่ยวนะเว้ย”
พูดจบผมก็วิ่งตื๋อออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ด้วยความสยิวกิ้วในความรักของเพื่อน

“เพื่อน กูรักมึงว่ะ” อึ๋ย...ไปเถิดทั้งคู่ ไปสู่ประตูสวรรค์....