Chairit Imjaroen PHOTOGRAPHY

                สำหรับผมแล้ว ไม่ต้องบอกเลย คิดแบบนี้ประจำ

                มันเริ่มต้นที่ผมทะลึ่งอยากจะใช้ไฮสปีดที่บ้านของตัวเองขึ้นมา ผมก็ติดต่อไปที่ CS LOXINFO เพราะที่ทำงานใช้บริการของที่นี่อยู่ เห็นว่าเวลามีปัญหาอะไรเขาก็บริการดีเป็นที่น่าพอใจ

                แม้บางครั้งจะสงสัยว่าทำไมสัญญาณบางทีมันก็ช้า ช้าจนน่าสงสัยว่า นี่มันไฮฯแล้วหรือว่ะ

                เคยโทรไปสอบถามทาง CS ก็ได้ความว่าสายเคเบิ้ลใต้น้ำมีปัญหา โทรไปทีไรส่วนมากมักจะได้คำตอบแบบนี้จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไม? ปลาฉลามมันว่างหรือหิวนักหรือไง? ทำไมมันถึงชอบกัดสายเคเบิ้ลใต้น้ำเล่นนัก?

                ตกลงมันเป็นปลาฉลามหรือว่าชาติที่แล้วมันเคยเป็นหมามาก่อน อารมณ์ชอบกัดรองเท้าเล่นแก้เซ็ง พอชาตินี้เกิดเป็นปลาฉลามไม่มีรองเท้าให้กัดเลยกัดสายเคเบิ้ลแทน โอ้ย...จะบ้าตาย

                แต่โดยรวมแล้วที่นี่ก็ถือว่าบริการดีครับ ทั้งการบริการจากพนักงาน และ คุณภาพของสินค้า

                ผมจึงโทรไปสอบถามว่าหมายเลขโทรศัพท์ที่บ้านสามารถติดตั้งไฮสปีดได้หรือเปล่า ไม่น่าเชื่อฮะ หมู่บ้านที่ผมอยู่ก็จัดว่าใหญ่โตและโมเดิร์นพอควร บ้านแต่ละหลังราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ แต่ปรากฏว่าหมายเลขโทรศัพท์ที่บ้านของผมไม่สามารถติดตั้งไฮสปีดได้ เขาบอกว่ามันอยู่นอกพื้นที่บริการ

                พนักงานแนะนำว่าให้ผมเล่นเนตผ่านสัญญาณดาวเทียมไปเลยครับพี่ เดือนหนึ่งไม่กี่พัน

                อืมม์..จะบ้าตาย..ทำอย่างกะบ้านกรูอยู่บนเกาะช้าง ต้องเล่นเนตผ่านสัญญาณดาวเทียม

                แล้วไอ้จ่ายเดือนเป็นพันเพื่อให้มีเนตเอาไว้นั่งเล่น อ่านข่าว ส่งเมล์ อัพบลอกเนี่ยนะ แฟนจะได้กระทืบเอา โทษฐานใช้เงินไม่เกรงใจเศรษฐกิจพอเพียง

                ไม่เป็นไรครับ ผมคิดในใจ ผู้ให้บริการไฮสปีด ADSL ยังมีอีกมาก CS ไม่ได้ ผมเลยลองเข้าเว็บของ TOT ดูแล้วลองเช็ดดูว่าเบอร์ที่บ้านสามารถติดตั้งได้หรือเปล่า

                องค์การไม่ได้ ผมลองเดินเข้าไปดูเนต MBI ของ HUTCH ครับ เหมาจ่ายรายเดือน 12,500 เล่นเนตได้ไม่อั้น แถมโมเด็มมาให้พร้อมเลย สปีดก็ดูโอเค เร็วใช้ได้ แต่ต้องจ่ายอีกนาทีละ 25 สตางค์นี่สิ

                ถามพนักงาน เขาบอก “ที่ต้องคิดเพราะมันเป็นโมเด็มแบบใช้โทรผ่านคอมพ์ได้ครับ”

                “อ่า.. ผมไม่โทรครับ จะใช้เนตอย่างเดียว”

                “งั้นต้องอันนี้ครับ... มาใหม่” เขาแนะนำ รู้สึกจะเหมาจ่ายปีละ 16,000 ได้ความเร็วประมาณ 2 MB ฟังดูดีแม้ว่าราคาจะแพงไปนิด แหม..ความเร็วขนาดนั้นมันก็ยั่วกิเลสพอสมควร

                “ตัวนี้ไม่มีค่าโทรด้วยครับ เพราะมันใช้เล่นเนตได้อย่างเดียว” พนักงานขายรุกคืบยั่วกิเลสผมต่อด้วยหน้าตาแบบกามตายด้าน “แต่...มันใช้ได้เป็นบางจุดครับ” เอาแล้วไง ผมคิด ใช้ได้เป็นบางจุด ไอ้จุดที่ใช้ไม่ได้เนี่ยมันต้องเป็นบ้านผมแน่ๆ “แถวตลิ่งชันใช้ได้ไหมครับ” ผมแสดงความอยากได้อย่างออกหน้าออกตา พนักงานก็เปิดเอกสารตรวจสอบด้วยหน้าตากามตายด้านเช่นเคย

ใช้เวลาไม่นานเขาก็เงยหน้ามาบอกว่ายังใช้ไม่ได้ครับ นั่นไง กรูว่าแล้ว ตกลงตลิ่งชันเนี่ยมันตะเข็บชายแดนใช่มั้ย คนแถวตลิ่งชันเขาไม่มีไฮสปีดเล่นกันเลยหรือไง พระแถวตลิ่งชันไม่ต้องเล่นไฮไฟว์กันเลยว่างั้น โอ้ยไม่ได้ๆ อย่าลามปามพระสงฆ์องค์เจ้า

ทำไมชีวิตมันช่างยากเย็นอย่างนี้

ผมเดินออกจากร้าน HUTCH มุ่งหน้าไปร้าน TRUE ผมตัดสินใจแล้วครับ ขอเบอร์บ้านใหม่แมร่งเลย ติดเบอร์ของทรูจะได้ใช้เนตทรูเสียเลย ง่ายดี

ที่ร้านทรู..

กรอกเอกสารยื่นขอเบอร์โทรศัทพ์ใหม่ แล้วยืนรอตามหมายเลขในบัตรคิว ไม่เยอะครับอีกแค่ 2 คิวเท่านั้น เห็นแล้วก็ชื่นใจว่าคงรอไม่นาน

ในร้านทรูคนเยอะมาก มากจนคิดว่าทรูจัดงานกาชาดในร้านหรือเปล่า จำนวนที่นั่งสำหรับนั่งรอมีจำนวนไม่พอกับจำนวนคนมาทำธุระ อย่าว่าแต่ที่นั่ง ที่ยืนยังไม่มีเลย ระหว่างที่ผมยืนรอ ขยับซ้าย ขยับขวา หลบคนเดินผ่านไป-มา จนมารู้สึกตัวอีกทีก็มายืนอยู่หลังตู้ขายโทรศัพท์ร่วมกับพนักงานในร้านเรียบร้อยแล้ว

พนักงานมองหน้า นี่แกจะมาช่วยชั้นขายหรือไงย่ะ ไสหัวกลมๆ หน้าอ้วนๆ ของแกออกไปจากอาณาเขตของชั้นเดี๋ยวนี้

พนักงานเขาไม่ได้พูดอย่างนั้นหรอกครับ แต่ผมคิดเอาเองสนุกๆ น่ะ ฮี่ฮี่

ครึ่งชั่วโมง คิวแรกผ่านไป คิวที่สองเป็นคนแก่ 2-3 คน ที่แทคทีมกันมาเปิดเบอร์พีซีที

เป็นการเปิดเบอร์ที่ครึ้กครื้นสนุกสนานโล้งเล้งกันมาก เพราะดูแกจะตื่นเต้นดีใจไปกับทุกสิ่งอย่าง ตั้งแต่การได้เบอร์แกก็เฮฮาดีใจกัน อีตอนได้โทรศัพท์เนี่ยไม่ต้องพูดถึง แกชูขึ้นเหนือหัวอย่างกะคบเพลิงโอลิมปิค ดีอกดีใจ จนผมกลัวแกจะหัวใจวายตายหมู่กันเสียก่อน

ดีใจกันแค่ 3 คนยังไม่พอ พอแกได้เบอร์-ได้เครื่อง แกขอลองโทรออก โทรไปบอกเพื่อน ว่าแกได้พีซีทีแล้ว อีเพื่อนก็ขี้สงสัยถามนู่นนี่นั่นไม่ยอมวางสายสักที เพื่อนอีกสองคนที่มาด้วยกันก็กลัวจะน้อยหน้า ขอคุยมั่ง เนี่ยๆ ชั้นมาเป็นเพื่อน, เครื่องสวยๆ, เหรอๆๆ ฯลฯ

กว่าจะเวียนคุยกันจนครบทั้งสามคนก็ปาไปอีกชม.กว่าๆ

มาถึงคิวของผม ผมก็แจ้งไปว่าอยากขอเบอร์บ้านจะติดเนต หลังจากพนักงานรับทราบก็ก้มหน้าก้มตากดคอมพิวเตอร์หน้านิ่วคิ้วขมวด สักพักก็ถามว่าหมู่บ้านผมสร้างมากี่ปีแล้ว “เอาแล้วไง” ผมคิด ก่อนตอบไปว่า “ไม่นานครับ เป็นหมู่บ้านใหม่” พนักงานก็กดๆต่อไป พูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “หนูหาหมู่บ้านพี่ไม่เจอ พี่พอจะรู้จะเบอร์ของทรูที่อยู่แถวบ้านพี่มั้ย”

อ้าว.. แล้วกรูจะรู้มั้ย ไม่เคยไปเดินถามใครเสียด้วยสิ “แต่แถวนั้นผมก็เห็นตู้โทรศัพท์สาธารณะของทรูอยู่นะครับ” ผมพยายามช่วยเต็มที่ ในที่สุดเราก็ช่วยกันหาจนเจอ พนักงานเลิกทำคิ้วขมวดส่งยิ้มหวานให้ผม

“ติดตัว Y ค่ะพี่”

“แปลว่าไรครับ” ผมถามงงๆ “แปลว่าตกสำรวจหรือเปล่า” พูดต่อเล่นๆ ให้จบประโยค ไม่หวังจะให้มันเป็นจริง แต่..

“ช่าย..ถูกต้องแล้วค่ะ” นั่นไง กรูว่าแล้ว “แต่ไม่เป็นไรนะคะ พี่ยื่นเรื่องไว้ก่อน แล้วทางเราจะไปสำรวจดูว่าจะลากสายจากไหนมาได้บ้าง เพราะแถวนั้นไม่มีชุมสายค่ะ”

“ครับๆ” ผมตอบ แล้วกรอกเอกสารทิ้งเอาไว้ก่อนเดินจากมา

ตกลงตลิ่งชันมันยังอยู่ในกรุงเทพจริงๆใช่มั้ยครับ ฮือๆ มันยากเข็ญจริงๆ

ในระหว่างที่ผมนั่งน้อยเนื้อต่ำใจกับโลชั่น เอ้ย..โลเคชั่นของบ้านตัวเอง ก็นึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะลองติดต่อไปที่ TOT ดูอีกสักทีว่าเบอร์บ้านที่ใช้อยู่พอจะติดเนตได้หรือเปล่า ทั้งที่จริงผมเคยตรวจสอบผ่านเว็บแล้วว่าเบอร์ที่บ้านออกนอกพื้นที่บริการ แต่ชีวิตต้องมีความหวัง จริงมั้ยครับ ฮือๆ

โทรไป call center ก็ปรากฏว่าเบอร์ที่บ้านของผมติดเนตได้ เย้ๆ  \(^ ^)/ พนักงานบอกให้ผมที่ทำเรื่องยื่นเอกสารของติดตั้งที่สำนักงานองค์การโทรศัพท์สาขาไหนก็ได้ที่ผมสะดวก แต่ถ้าอยากให้เรื่องเสร็จเร็วก็ให้ไปยื่นที่สำนักงานที่รับผิดชอบพื้นที่เขตบ้านผม ซึ่งก็คือพื้นที่บางพลัด

สอบถามที่ตั้ง ได้ความว่าอยู่หลังห้างพาต้าปิ่นเกล้า แต่ผมเลือกที่จะไปติดต่อที่สำนักงานสาขาโลตัสแถว รพ.ยันฮี เพราะเป็นทางผ่านและจำได้ว่าคนไม่เยอะ (เข็ดจากร้านทรู ขี้เกียจรอคิว กลัวเจอกลุ่มแม่บ้านสูงอายุไปขอพีซีทีอีก)

บังเอิญว่าเบอร์โทรที่บ้านเป็นชื่อของอาซ้อ และอาซ้อก็ดันย้ายออกไปอยู่บ้านใหม่ จึงทำให้ผมต้องไปตามล่าลายเซนต์อาซ้อเพื่อโอนมอบอำนาจในการจัดการขอติดตั้งอินเตอร์เนต

อ้าวแล้วมันจะยากตรงไหน แกก็ไปให้เขาเซ็นต์ๆ สิ คิดงี้กันใช่ไหมครับ

ไปต่างประเทศ...