Chairit Imjaroen PHOTOGRAPHY

14 พ.ค. 51

            ไปรับงานออกแบบนิตยสารแนววาไรตี้เล่มใหม่

วาไรตี้แปลเป็นไทยว่าแนวมั่ว คือเปิดมาแล้วมีให้อ่านทุกอย่าง ทั้งเรื่องรถ ช้อปปิ้ง แต่งบ้าน ฯลฯ

มีทุกอย่างยกเว้นสาระ

            เห็นนิตยสารบนแผงหนังสือแล้วก็อย่าแปลกใจว่าทำไมประเทศไทยถึงได้เจริญฮวบๆขนาดนี้

            ใช้เวลารับบรีฟงานแค่ชม.เดียว นอกนั้นนั่งรอฝ่ายศิลป์เขาก็อบงานใส่ฮาร์ดดิสท์ให้

            ระหว่างรอก็เมาท์กับลูกค้าไปด้วยเป็นการฆ่าเวลา

            คุยกันเรื่องความขัดแย้งในอัฟกานิสถานและราคามันสำปะหลัง

            เกินไป...ถ้าคนไทยพูดคุยกันเรื่องนี้ เราคงกลายเป็นชาติมหาอำนาจไปแล้ว

            คุยเรื่องงานสัพเพเหระ จนสุดท้ายไปจบเรื่องธรรมะ

            ทีแรกที่เรื่องธรรมะหลุดออกจากปาก ลูกค้าปรายตามองด้วยความคลางแคลง หนอย..หน้าตาอย่างแกเนี่ยนะ สนใจธรรมะ เชอะ...ชั้นไม่เชื่อหรอก ชวนคุยเรื่องนางแบบคนไหนนมโตดูจะน่าเชื่อถือกว่า ลูกค้าบอก

            แต่อดทน อดกลั้น และอดออม ทำตัวเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี พยายามอธิบายให้ลูกค้าฟังว่าสนใจธรรมะจริงๆนะ  กลัวลูกค้าไม่เชื่อ เลยโชว์อธิบายให้ลูกค้าฟังว่าทำไมความว่างถึงเป็นแก่นของศาสนา รวมถึงหลักศาสนาต่างๆ ที่พอจะเข้าใจ

            อธิบายยืดยาวเป็นชั่วโมง ลูกค้านิ่งฟัง คิดในใจ ท่าจะซึ้งในรสพระธรรม ไอ้เราก็พลอยอิ่มอกอิ่มใจไปด้วย จูงมือกันขึ้นสวรรค์แน่งเมิงคราวนี้ โบราณว่าการให้ธรรมเป็นทานเหนือการให้ทั้งปวง

พูดจบ ลูกค้าถามกลับคำเดียว “บอกมาว่าหนังสือโป๊เล่มไหน ลงเรื่องธรรมะ”

            อะไรว้า...ตกลงจะยัดเยียดให้เป็นไอ้บ้ากามให้ได้เลยใช่มั้ย จะบ้าตาย

            คุยไปเรื่อยๆจนได้ความจริงว่า ที่เขาไม่ค่อยศรัทธาในธรรมะ เพราะเห็นเพื่อนร่วมงานบางคนที่ชอบแสดงออกว่าตัวเองเคร่งครัดในศีลในธรรม ปฎิบัติธรรมอย่างหนักหน่วง นั่งสมาธิบ่อยกว่าแปรงฟัน เรื่องเพศสัมพันธ์ไม่ต้องพูดถึง แต่ละคนไปทำหมันได้เลย ยังไงก็ไม่ได้ใช้

โดยเฉพาะเจ้านาย ที่ยอมลงทุนควักกระเป๋ายกตึกหนึ่งหลังทำเป็นสถานปฎิบัติธรรม แต่การพูดจา-วางตัวกับลูกน้อง กระเป๋ารถเมล์บางคนยังดูดีกว่ามาก

            ถัดจากตัวหัวหน้า ก็มาถึงตัวลูกน้อง ที่เป็นเพื่อนร่วมงาน รายนี้เลิกงานเป็นต้องไปนั่งสมาธิ ไปด้วยกันกับเจ้านายนั่นแหละ จูงมือกันไป

            อยู่มาวันหนึ่ง ที่ร้านอาหารตามสั่งมีเสียงดังเอะอะโวยวาย เป็นเสียงของคุณเธอคนนั่งสมาธิกำลังด่าแม่ค้า อุ๊ย...ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าแผ่เมตตา แต่เป็นการแผ่ที่ดุเดือด เผ็ดร้อน และ หยาบคายมากไปหน่อย แค่แม่ค้าผัดข้าวให้ผิดหรือทำอาหารให้ช้าอะไรสักอย่างนี่แหละ

            ยิ่งไปกว่านั้นลูกค้ายังเล่าอีกว่า พี่สาวที่คลานตามกันมา ป่วยหนัก หันหน้าไปพึ่งพระธรรม ฟังดูดี แต่พึ่งอย่างไร ผมถาม

ลูกค้าตอบ พี่สาวไหว้พระสวดมนต์ทุกวัน ทำบุญอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็ไม่เห็นสุขภาพจะดีขึ้น  สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี

            อืมม์... คิดได้ไง ไหว้พระสวดมนต์แล้วหายเจ็บหายไข้ งี้หมอมันก็ตกงานกันหมดพอดีิ จะมัวทนเรียนเป็นแพทยไปทำไม ไปเป็นมัคทายกไม่ดีกว่าเรอะ สวดมนต์คล่องปรื๋อ

ผมถามลูกค้าต่อ ถ้าเรายืนอยู่ริมแม่น้ำฝั่งหนึ่ง เราต้องการข้ามแม่น้ำนี้ไปฝั่งตรงข้าม เราจะทำอย่างไร?

            เธอตอบว่าก็ต้องหาทางข้ามไปให้ได้

            ก็นั่นแหละ ถ้าเราอยากพ้นทุกข์ เราก็ต้องลงมือปฎิบัติ อยากหายป่วยก็ต้องรักษา อยากเป็นดาราต้องไปเดอะสตาร์ อยากเป็นมหาต้องไปบวช อยากเป็นตำรวจ... ว้อยพอแล้ว จะบ้าตาย ถ้าอยากข้ามแม่น้ำมันก็ต้องว่ายข้ามหรือพายเรือไป จะมัวมาสวดมนต์อ้อนวอนมันจะไปโผล่ที่ฝั่งนู้นได้ไง เหมือนอยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ แต่ถ้าอยากได้เนตรนารี ต้องไปโรงเรียนสตรี อิอิ หุหุ

รอจนเกือบ 6 โมงเย็น ก็อบงาน 20 กิ๊ก ยังไม่มีวี่แววว่าจะเสร็จ แต่ที่แน่ๆ มีวี่แววว่าฝนกำลังจะตกลงมาอย่างแน่นอน เห็นท่าไม่ดีขอตัวกลับบ้านก่อนที่น้ำจะท่วมจนหาทางเข้าบ้านไม่เจอ วันนี้ไม่ได้เตรียมชุดประดาน้ำมาเสียด้วย

ระหว่างทางกลับบ้าน ฝนตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เห็นภาพบาดตาบนถนนจรัลสนิทวงศ์ ผู้ชายคนหนึ่ง กำลังนั่งถ่างขา ล้างไข่ อยู่หน้าบ้าน

            ล้างกันเห็นๆ ท้าทายสายตาคนผ่านไปผ่านมาอย่างอุกอาจ

            ผมสะกิดคนข้างๆ “ดูสิน่าไม่อาย”

            เธอปรายตามอง “ล้างไข่ไก่หน้าบ้านตัวเอง มันน่าอายตรงไหน รู้นะคิดอะไรอยู่” หยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ “ตกลงธรรมะมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยใช่มั้ย”

            โด่ว...นี่ช่วยได้เยอะแล้วนะเนี่ย ขอบอก