Chairit Imjaroen PHOTOGRAPHY

            เริ่มต้นวันด้วยงานด่วน ออกแบบโบร์ชัวร์ให้ ม.หอการค้า

ลูกค้าบอกไม่รีบ ส่งข้อมูลให้วันนี้ แต่ของานพรุ่งนี้

            ถ้าพี่รีบคงจะมานั่งเฝ้าหน้าเครื่องคอมพ์กันเลยใช่มั้ยครับ

            เลยใช้เวลาเกือบทั้งวันหมดไปกับการออกแบบ – แบบไม่รีบ

            บ่ายแก่ๆ งานโบร์ชัวร์เสร็จเรียบร้อย พลิกๆกระดาษจดโน้ตที่ไปรับบรีฟงานออกแบบนิตยสารมา กะว่าจะเริ่มสเกตช์ร่างไอเดียก่อนลงมือทำ นึกได้ว่าต้องส่งอีเมล์ตอบกลับไปหาพี่ของหุ้นส่วนที่โรงแรม

            พี่มันเป็นเจ้าของโรงแรมอยู่อัฟริกา กำลังจะเปิดสปา อยากให้เราไปช่วย set-up เราบอก set-up กรูทำไม่เป็น ขอเป็นซิทอัพได้มั้ย กล้ามท้องแข็งแรงดีนะ

            ได้แต่พูดในใจนะ เพราะเพื่อนมันเป็นชาวสวีเดน เล่นมุกกันมากไม่ได้ คนไทยกะคนสวีเดนภาษาอังกฤษแข็งแรงพอกันทั้งคู่

            เงื่อนไขการหาพนักงานนวดไทยของพี่ชายมันโหดมาก ต้องเป็นคนไทยที่สามารถพูดภาษาอังกฤษคล่อง นวดเก่ง และทำงานบ้านได้

            ตกลงมึงจะหาเมียหรือหาพนักงานนวด คิดในใจกูจะไปหาแถวไหน คุณสมบัติขนาดนี้ หาเมียเช่า ส่งไปเรียนนวดไทย แล้วพาไปอยู่อัฟริกายังจะง่ายกว่า ไอ้บ้าเอ้ย

            ส่วนอีกสองเมล์ที่ต้องตอบกลับ เป็นเมล์ของลูกค้าที่ผมต้องส่งงานกลับไปให้ตรวจ

            แต่ไฮสปีดอินเตอร์เนตของทีโอทีเจ้ากรรมมันดันใช้การไม่ได้ตั้งแต่บ่ายแก่ๆ ยันสามทุ่ม ต่อยังไงก็ต่อไม่ติด

            ไฮสปีดกลายเป็นหายสปีด คือ หายไปเลย เล่นไม่ได้เลย ใครว่ะ บอกว่า เนตทีโอที ติดๆดับๆ หลุดบ่อย ขอเถียงเป็นเอ็นชิ้นเปื่อยไม่งอกเลยว่า มันไม่ได้ติดๆดับๆสักหน่อย มันหายไปเลยต่างหาก ไอ้บ้าเอ้ย

            ตอนไปขอติดตั้ง เขามีเอกสารแนบมาให้ด้วยนะ เขียนว่าสัญญาณขัดข้องให้โทรแจ้ง 1177

โทรไปตั้งแต่บ่ายยันสามทุ่มอีกเหมือนกัน ยังไม่ได้คุยกับวิญญาณที่ไหนเลย

            กะว่าจะจุดธูปไปบอกแทนแล้ว

แต่โคตรโชคดีเลยที่โทรติดเอาจนได้วินาทีสุดท้ายก่อนเข้าห้องนอน

โทรไปครั้งนี้โชคดีมากๆ รอสายแค่ชม.เดียวเองก็มีเจ้าหน้าที่มารับสาย ให้ความกระจ่างแบบจะบ้าตายว่า “ชุมสายเสีย ช่างกำลังซ่อมอยู่ครับ”

            ย้ำ โทรตั้งแต่บ่ายสาม รอสายมาชม.กว่าๆ ได้ฟังแค่นี้แล้วน้ำตาจะไหล ชุมสายเสียขนาดนี้ มึงฌาปณกิจมันไปเลยดีกว่า - ไม่ได้ๆ จะไปโวยวายใส่พนักงานเขาได้ไง เขาไม่ใช่เจ้าของนี่หว่า

            คาดว่าอีเมล์ที่จะต้องตอบกลับไปหาลูกค้าและเพื่อนๆ สิ้นปีนี้น่าจะได้ส่ง

รอนิดนะครับ ทำไงได้ “ก็ชุมสายเสีย ช่างกำลังซ่อมอยู่ครับ”

16 พ.ค. 51

            เสียงโทรศัพท์ดังตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า

            “สวัสดีจ้ะ ผมมีข่าวดีมาบอก”

            ใครวะโทรมาปล่อยของ เล่นมุกกันแต่เช้า แหม...ต่อมตลกทำงานกันตั้งแต่ยังไม่เข้าแถวเคารพธงชาติ

            “สวัสดีครับ นั่นใครพูด และมีข่าวดีอะไร”

            “ผมเป็นช่างซ่อมโทรศัพท์ ตอนนี้โทรศัพท์ใช้การได้แล้วนะครับ”

            “อ้อ..” ผมครางออกมาเป็นการตอบรับ “แต่โทรศัพท์ไม่ได้เสียนี่ครับ อินเตอร์เนตต่างหากที่เสีย สัญญาณเอดีเอสแอลมันใช้การไม่ได้”

            “อ้าว...เหรอ ผมอุตสาห์ซ่อมโทรศัพท์มาตั้งแต่เมื่อคืน”

            ในใจก็อยากจะออกปากชมในความขยันขันแข็งของช่างเขาอยู่หรอก แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าน้าซ่อมให้มันถูกจุด นะน้านะ

เป็นอันว่าเนตยังใช้ไม่ได้อีกตามเคย

            มาใช้ได้อีกทีหลังจากที่วางสายคุยกับช่างไป 1 ชม. นี่ก็แสดงว่า ถ้าแกซ่อมให้ถูกจุดเสียตั้งแต่ทีแรกมันก็เสร็จไปนานแล้วใช่มั้ย ไอ้บ้าเอ้ย

17 พ.ค. 51

วันนี้ต้องเก็บตัวอยู่ในบ้าน ไม่ได้ออกไปไหนทั้งวัน

ที่ไม่ได้ออกไปไหนก็เพราะงานออกแบบนิตยสาร ที่ต้องเร่งทำให้เสร็จภายในกำหนดนัดส่งงานวันพุธ

นับตามจำนวนหน้าที่ต้องออกแบบกับเวลาที่มีถือว่าน้อยมาก

            เชอะ...ถือว่ามีเงิน จะสั่ง จะเร่งรัด ยังไงก็ได้ใช่มั้ย

คนอย่างชั้นเงินซื้อไม่ได้เว้ย แต่จ้างได้ก๊าบ..บ..บ

เวลาการทำงานก็ยิ่งเหลือน้อยลงไปอีก เมื่อเอาเวลามาเขียนบลอก เอ้ย..ไม่ช่าย... เมื่อลูกค้าที่หอการค้าฯโทรมานัดให้ไปประชุมเรื่องงานออกแบบชิ้นใหม่ในวันอังคาร มันแปลว่าต้องออกแบบนิตยสารให้เสร็จภายในวันจันทร์

            แต่ปัญหาคือ คิดไม่ออกว่าจะออกแบบอย่างไร และที่สำคัญคือขี้เกียจ เรื่องขี้เกียจนี่เป็นตัวการสำคัญเลยทีเดียว ขี้เกียจจนตัวเป็นขน จนเริ่มคิดว่าหันมาขี้เกียจเป็นเรื่องเป็นราวจะได้ตัดขนส่งขายต่างประเทศเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป

งานการไม่มีแรงทำ คิดอยู่เรื่องเดียวหิวๆๆๆ อยากกินนั่นกินนี่ อยากออกไปเดินเล่นนอกบ้าน

            คิดไปก็เสียเวลานั่งปวดตูด ทำงานดีกว่า ถ้าไม่รีบทำงาน อย่าว่าแต่เดินเล่นนอกบ้านเลย ข้าวสารก็ไม่มีจะกรอกหม้อ ได้อดตายกันล่ะคราวนี้

คิดได้เท่านั้น ขยันขึ้นมากันเลยทีเดียว

            เอาน่ะ...ทนอดหลับอดนอนเป็นยามแค่ไม่กี่วัน ทำให้มันเสร็จๆไป อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งถ่างขา ล้างไข่ล่ะวะ

ปวดง่ามขาและอาจลามไปถึงแก้มก้น ในกรณีที่ต้องเกร็งขา กำไข่ ให้มั่น –  คิดดูว่าถ้านั่งแล้วเกิดเป็นตะคริวขึ้นมาจนหุบขาไม่ได้ ทีนี้ล่ะมึงเอ้ย เดินเป็นชะนีขี่ฮาร์เล่ย์กันเลยทีเดียว

            หมกตัวอยู่คนเดียวในห้องทำงานจนเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางงามตอนถูกเก็บตัวก่อนเข้าประกวดยังไงยังงั้น

อืมม์...ไม่สิ นางงามยังมีเพื่อน แต่นี่ต้องนั่งตูดบานอยู่คนเดียวโดดๆ

จะมีก็แต่ ‘ไอ้ตุ๊’ ยุงลายตัวเท่าไก่อู ที่บินหึ่งๆอยู่รอบตัวตลอดเวลา ไม่รู้ว่าจะนับมันเป็นเพื่อนได้หรือเปล่า เพราะมันดีแต่จะคอยกินเลือดเป็นการแก้แค้นที่ไปเทลูก-หลานมันทิ้งตอนคว่ำอ่างน้ำล้นที่หน้าบ้านอยู่ท่าเดียว ไม่รู้ชาติที่แล้วเคยเกิดไปเป็นลูกหนี้แล้วไม่ใช้มันหรือเปล่า หรือมันคิดว่ามันเป็นสส.ร่วมรัฐบาล ตั้งท่าจะสูบเลือดสูบเนื้อท่าเดียว ไอ้บ้าเอ้ย

            บางที มันก็บินมากระซิบถากถางซ้ำเติมที่ข้างหู “เมื่อกี้ชั้นบินไปปากซอยมาเว้ย ข้างนอกอากาศดี๊ดี สาวเพียบ แกไปไม่ได้อะดิ๊ 5555 สมน้ำหน้า อิอิ หุหุ” ชิ...งานการไม่ทำ ยังหน้าหม้ออีกต่างหาก ไอ้ยุงตัวนี้

            แหม...ไอ้นี่ คงแอบดูผมเล่นเอ็มบ่อย ชักจะหัวเราะเป็นภาษาเอ็มฯเข้าไปทุกที