CHAIRIT IMJAROEN

ฮึ่ม.. 2-3 วันนี้วุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานไปแสดงในเทศกาลฯ จนชักจะหมั่นไส้ตัวเอง

เอ๊..หรือจะไม่ไปดีว่ะกรู

คิดนะ แต่มือน่ะขยับเมาท์เย็กๆๆๆ แต่งรูปที่จะนำไปแสดงยิกๆๆ เข้าตำราหัวคิด มือขยับ (เมาท์) ปากว่า ตาขยิบ ไงงั้น

เริ่มจากไอ้การคัดภาพนี่แหละ สร้างปัญหาอันดับแรกเลย

ตอนที่เพิ่งจะถ่ายเสร็จแล้วโหลดลงมาดูในคอมพ์นะ แม่เจ้า..ได้แต่อุทานว่า "บ๊ะ!!! ถ่ายได้ไงสวยทุกรูป"

แต่พอเอาเข้าจริง ต้องคัดรูปที่จะนำไปแสดง เอาแบบที่ว่าเจ๋งจริงๆ ไอ้รูปที่เคยคิดว่าสวยทุกรูป คิดว่าเราเนี่ยเทพถ่ายสวยไปหมด จากเทพกลายเป็นหมาขี้เรื้อนไปเลย กลายเป็นว่าถ่ายไม่ได้เรื่อง ไม่ชอบ หาดีไม่ได้สักรูป อยากได้รูปที่คนดูแล้วได้อะไรบ้าง หรือ อย่างน้อยก็มีความสุขจากการดูรูป ไม่ใช่กะเอารูปสวยไปโชว์กันอย่างเดียว

กัดฟันเลือกรูปมาได้จำนวนหนึ่ง แล้วก็มาดูว่าขนาดไฟล์ของรูปพอที่จะนำไปอัดขยายได้หรือเปล่า หึๆ เวงกำ ทุกรูปล้วนเล็กกะจิ๋ว ก็เป็นอันว่าต้องเอารูปที่เลือกไว้มา process ใหม่ จะบ้าตาย...

พอจะเริ่ม process รูป ปัญหาที่ตามมาคือ สีของหน้าจอคอมพ์ที่ผิดเพี้ยนจนเกินกว่าจะเยียวยา เดือดร้อนต้องเอารูปไปลองอัดเป็นภาพสีที่ร้านดูก่อนเพื่อความชัวร์

เพื่อนในชั้นเรียนถ่ายรูปแนะนำว่าให้ลองไปอัดที่ร้านมาสเตอร์หน้าเซ็นฯลาด เออ..ก็ซื่อ เชื่อเพื่อน ไปเซ็นฯลาดเพื่อจะอัดรูปใบเดียว ราคา 2 บาท หึๆๆ ค่าอัดรูปถูกจริงๆ แต่รวมค่าน้ำมันรถอีก 200 ร้อย ทำไมกรูไม่อัดแถวบ้านว้าเนี่ย

อัดรูปมาแล้วก็เอามาดูเทียบ-ปรับสีหน้าจอให้ตรงกับภาพที่อัดมา ซึ่งก็ไม่ได้ตรงเป๊ะหรอก ทำไปงั้นน่ะ พอเป็นพิธี

วันที่ไปอัดรูป ก่อนกลับบ้านก็แวะดูร้านเครื่องเขียน กะจะไปดูอุปกรณ์สำหรับทำเฟรมใส่รูปที่จะนำไปแสดง ดูจิ ยุ่งยากเจงๆ อัดรูปแล้วก็ไปร้านใส่กรอปรูปก็หมดเรื่องใช่ป่ะ ไม่ได้ๆ..ทำอย่างนั้นชีวิตมันจะง่ายเกินไป ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากเข้าไว้ ซื้อของมาทำเองดีกว่า ลำบากดี จะบ้าตาย

ระหว่างที่เดินๆดูก็เริ่มคิด ..ไม่เอางานไปแสดงดีไหมเนี่ย ลำบากจริงวุ้ย!! กำลังคิดๆ อยู่ในหัวเหมือนเจ้าหน้าที่ของ TCDC นั่งทางในอยู่ เหมือนจะรู้ รีบโทรมาตามเลย "วันที่หนึ่งอย่าลืมมาประชุมนะครับ นามบัตรด้วย 300 ใบ"

เออใช่.. ต้องทำนามบัตรด้วยนี่หว่า โอ้ย..เซรงงงง

ทีแรกนามบัตรนี่กะจะตัดกระดาษเป็นรูปสี่เหลี่ยมแล้วให้หลานช่วยเขียนชื่อกะเบอร์โทรฯด้วยซ้ำไปนะ คิดเข้าข้างตัวเองว่าแหวกแนวสร้างสรรค์ดี เป็นการขี้เกียจแบบสร้างสรรค์ แต่พอดีหลานบอกว่าไม่ว่าง กำลังเห่อถุงน่องสำหรับใส่ไปเรียนเต้นบัลเล่ห์ ซื้อมายังไม่ทันจะได้เรียนสักวัน ใส่เต้นมันอยู่นั่นแหละ ทั้งวี่ทั้งวัน นอนก็ยังจะใส่ จะบ้าตาย เลยเปลี่ยนใจต้องหาทางทำนามบัตรด้วยวิธีอื่นแทน

ครั้นจะมาทำนามบัตรแบบไก่กาก็เดี๋ยวจะหาว่าสุกเอาเผากิน ต้องนั่งคิดคอนเซ็ปท์ ไม่ได้หรอก จะเป็นช่างภาพทำไรต้องมีคอนเซ็ปท์ ประมาณว่าการถ่ายรูปโดยไม่มีคอนเซ็ปท์ประหนึ่งดังตัวแทนประกันภัยยกกล้องมาถ่ายรูปรถ จะบ้าตาย

คิดไปคิดมาก็ปิ๊งไอเดีย

ด้วยการกะว่าจะเอากล้องฝังลงไปในดินเลย แล้วทำเหมือนเราขุดดินไปเจอกล้อง คิดไปคิดมา เอ๊ะ..บ้าป่าวว่ะ กล้องดีๆจะเอาไปฝังดิน กล้องก็พังดิ

เฮ้อ...