CHAIRIT IMJAROEN

จากการที่ได้เฝ้าดูการถ่ายทอดงานพระราชพิธีที่ผ่านมาทางโทรทัศน์ มันเกิดความรู้สึกหลายๆ อย่างปนๆ กัน แต่ที่ชัดเจนมากที่สุดคือ รู้สึกภูมิใจในความเป็นไทย

หลังจากที่โดนความเบื่อหน่ายกับสถานการณ์ทางการเมืองทับถมจนลืมๆ ความภูมิใจไปในระยะหลังๆ

ภูมิใจที่ชาติเรามีจารีต ศิลปะ ยิ่งใหญ่ สวยงาม วิจิตร ขนาดนี้
ภูมิใจที่เรามีเจ้านายที่น่ารัก นี่พูดกันแบบภาษาชาวบ้าน ท่านดูแล เป็นห่วงชาวบ้านอย่างเรา
และ ฯลฯ ความภูมิใจ

เมื่อวันอาทิตย์ตอนเย็นๆ ก็เลยไปเดินเล่นบริเวณงาน
คนเยอะมาก...
ทุกคนต่างแย่งกันถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน
ในความคิดแบบถ้าคนข้างๆมาได้ยิน เราก็คงจะถูกถีบ คือ
ตกลงมรึงสนุกกันมากใช่มั้ย

ไม่ได้โศกเศร้าเสียใจใช่มั้ย
มายืนถ่ายรูปคู่เมรุราวกับว่ามันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างนั้นแหละ
...
(คิดแบบนี้มันน่าโดนถีบจริงๆ ไประรานชาวบ้านเขา)
ทั้งที่เราเองก็ไปถ่ายรูปเหมือนกัน
แต่การไปถ่ายรูปของเรามันไม่ได้สนุกสนานอะไรสักหน่อย

คือถ้าเป็นไปได้ไม่อยากให้มีพระเมรุมาตั้งตรงนี้เลยต่างหาก
ไม่อยากให้มีพิธีนี้เกิดขึ้นเลยต่างหาก
แต่ใครล่ะจะเลี่ยงเหตุการณ์นี้ไปได้

การไปถ่ายภาพพระเมรุที่ตรงหน้า ก็เพื่อจะตอกย้ำความรู้สึกภาคภูมิใจที่ว่า

"ศิลปะไทย ยิ่งใหญ่ เป็นเอกลักษณ์ และงดงามจริงๆ"

และตอกย้ำให้รำลึกไว้ว่า

แต่นี้ต่อไปแม้ท่านไม่ได้อยู่กับเราแล้ว แต่คุณความดีของท่านก็จะยังเป็นที่กล่าวถึงในอีกหลายชั่วอายุคน หรืออาจจะตลอดไป

แล้วเราล่ะ ได้ทำสิ่งดีๆอะไรบ้างหรือยัง