CHAIRIT IMJAROEN

ก่อนจะมีการถ่ายแฟชั่น พวกเรานัดกันไปกินข้าว ผมเลยถือโอกาสจัดไฟแบบง่ายๆ ง่อยๆ ด้วยแฟลช เป็ฯการ shoot test นายแบบนางแบบเสียเลย ไหนๆ ก็มากันแล้ว...

ทีแรกทำท่าเหมือนผมจะไปถึงหลังชาวบ้านเขา แต่ดั๊นไปถึงก่อนคนแรก ทั้งๆที่รถก็ติดมากนะ ในเส้นคลองเตยเพราะมันมีงานเที่ยวไทยไรก็ไม่รู้

พอไปถึงก็ใช้เวลาว่าง(มาก)ให้เป็นประโยชน์ด้วยการเดินดูทำเลอันคับแคบ เดิน 3 ก้าวก็ครบรอบแล้วจึงตกลงใจว่าอย่าดูดีกว่า เพราะแคบเหลือเกิน(แล้วจะเดินทำไมว่ะน่ะ กวาดตามองเอาน่าจะดีกว่ามั้ง) นั่งคนเดียวก็เหงาๆ เลยเอาหนังสือมาอ่านฆ่าเวลา ดีที่ไม่นานนักก็พวกที่นัดกันไว้ก็เริ่มทยอยมา

มิกิ นางแบบสาวชาวญี่ปุ่นมาถึงเป็นคนแรก พร้อมกับส่งสำเนียงแปร่งๆ น่ารักๆ ว่าคนญี่ปุ่นตรงเวลานะก๊ะ มาก่อนใครเลย...

ระหว่างที่รอ เราก็ชวนมิกิคุยไปเรื่อยเปื่อย ด้วยคำถามมาตรฐานน่าเบื่อ อาทิ มาอยู่เมืองไทยนานหรือยัง เรียนที่นี่เหรอ เรียนอะไร มิกิก็ตอบอย่างมารยาทดีว่า "มิกิไม่บอกหรอก เดี๋ยวคุณรู้อายุ มิกิ" เอ๊า..กลัวแก่ซะงั้น

ไอ้เราก็กะถามเพื่อว่าจะได้มีบทสนทนาแก้เขิน ลื่นไหลกันไป ไหนๆ ก็ต้องมาเป็นนางแบบให้ถ่ายแล้ว เลยขี้เกียจถามซะงั้น

ขณะที่กำลังทำงาน ถ่ายชอตแรกของมิกิ น้องนัท ก็เดินทางมาถึง

สำหรับน้องนัทสาวสวยที่มักจะบ่นว่าไม่ชอบถ่ายรูปๆ และเธอบอกว่า ขออภัยบางลีลาหนูอาจจะเกร็งๆ ซึ่งผมฟังทีไรแล้วรู้สึกเพลียทุ๊กที คือคำว่าลีลา กับ เกร็งเนี่ยมันชวนคิดไปถึงเรื่องอื่นจริงๆ จะบ้าตาย

น้องนัท pose ท่าให้ผมถ่ายอยู่ไม่กี่ภาพ ก็มีช่างภาพกิตติมศักดิ์วัยปลดเกษียณรชาวเกาหลี ไม่รู้มาจากไหนยกกล้องโทรศัพท์ช่วยถ่ายกันรึ่มรั่ม อย่างกะกรุ๊ปทัวร์ ตางี้เยิ้มเชียว จะบ้าตาย

มาร์ค นายแบบที่หล่อที่สุดในกลุ่ม (ถ้าไม่นับช่างภาพนะ ฮา..) คือมีมันเป็นชายคนเดียวเลยหล่อสุด

ไอ้มาร์คเนี่ย อะไรๆมันก็ดีแหละ สั่งให้ทำไรมันก็ทำ เสียอย่างเดียว เอ๊ะอะอะไรมันก็ cool cool cool อยู่นั่น ไม่รู้มันจะ cool ไปถึงไหน

สั่งให้ถอดเสื้อมันก็ถอด ถอดเสร็จมันก็ cool man เอากะพ่อสิ จะบ้าตาย

พอสั่งให้ใส่เสื้อ มันก็ cool อีก (เอ๊..หรือมันจะหนาว) พอแ้ล้วมาร์ค เมิงไปไกลๆ เลยปะ ถ่ายเสร็จแล้ว (ผมล่ะเบื่อมันจริงๆ)

คนสุดท้ายเป็นสาวสวย ผิวสีคล้ำ สวยเหมือนนักร้องชื่อไรน๊า... จำไม่ได้แล้ว
น้องคนนี้ชื่อไรผมก็ไม่รู้ ที่ไม่รู้เพราะไม่มีโอกาสได้ถามชื่อเลย ไอ้มาร์คมันนั่งประกบติดตลอดเลย (มาร์ค..เมิงจำไว้)

ผมจะมีโอกาสได้คุยบ้าง ก็ตอนถ่ายรูปให้เธอนี่แหละ ไอ้เราก็คุยภาษาอังกฤษซะใหญ่โต น้องเขาดันตอบกลับมาว่าพูดไทยได้ค่ะ เอ๊า...ก็เห็นพูดกะใครก็พูดภาษาอังกฤษนี่หว่า ผมเลยตอบกลับไปว่า sorry i can't speak thai 555 จะบ้าตาย สำเนียงเราคงแย่มาก ถึงขนาดบอกว่าหนูพูดไทยได้ (แต่ผมก็มั่นใจนะว่าสำเนียงภาษาอังกฤษผมดีกว่านักการเมืองหลายคน อิอิ)